Daily Habitats

วันนี้.. ไม่ใช่สิ เมื่อวานต่างหาก มายืนรอรถเมล์ที่หน้าคาร์ฟูร์อ่อนนุชเหมือนกับทุกๆ วัน

เวลาก็ปาเข้าไปเกือบจะ 5 ทุ่มแล้ว

ระหว่างที่รอรถเมล์ ผมก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงคนนึง ท่าทางน่ารักดี เค้าเดินมากับเพื่อนเค้าอีกคนนึง เราก็มองอยู่ ก็เห็นว่า น่ารักดีแฮะ

ซักพักรถเมล์ก็มาถึง ผู้คนมากมายต่างพากันวิ่งไปขึ้นรถ ตัวผมเองก็เช่นกัน

ระหว่างทาง ผู้หญิงคนนั้นเค้าเดินนำหน้าผมอยู่ เค้าก็เกิดสะดุด ล้มลงไป

แต่ว่าโชคดี ที่เราดึงแขนเค้าไว้ทัน เค้าเลยไม่ล้มไปแรงกว่านี้

เค้าหันกลับมามองหน้าเราซักพัก แล้วก็บอกว่า “ขอบคุณมากนะคะ” แล้วก็เดินขึ้นรถไป

บนรถเค้านั่งก็ได้นั่งกับเพื่อนเค้า ส่วนเราก็นั่งอยู่แถวหลังถัดจากเค้าไปแถวนึง..

หลังนั่งไปได้ซักพัก เค้าก็หันมาหาผม แล้วบอกอีกทีว่า “ขอบคุณมากๆ นะคะ” เราก็บอกไปว่า ไม่เป็นไรหรอก

ผมนั่งครุ่นคิดอยู่ในใจว่า เราควรจะคุยอะไรกับเค้าหน่อยไหม

เวลาบนรถวันนี้เหมือนผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน

รถวิ่งมาจนถึงป้าย ที่เค้าจะลง

ป้ายนี้คนลงเยอะเป็นปกติ

เธอก็เช่นกัน ที่จะรอลงป้ายนี้

คนเริ่มทยอยเดินลงไป แต่เธอยังไม่ลุกออกจากที่นั่ง เพียงแค่ทำท่าว่ากำลังจะลุก

แต่ทว่า.. ก่อนที่เค้าจะลุกออกไปเค้าหันกลับมาหาเราอีกแล้ว แล้วยื่นมือมาทางเรา

“ขอบคุณอีกทีนะคะ..”

พร้อมกับยื่นลูกอมมาให้เม็ดนึง..

ผมมัวแต่อึ้งอยู่ เลยไม่ได้พูดอะไรออกไป จนเค้าลงรถไปแล้ว..

ส่่วนผม ยังอยู่บนรถ..

ทั้งๆ ที่ ผมลงป้ายนี้ก็ได้..

แต่ทำไม.. เราไม่คิดที่จะลงไปทักทาย ทำความรู้จักกับเค้าหน่อยล่ะ..

เสียใจมาก TT^TT

แล้วจะมีอีกเหรอ โอกาสที่จะได้เจออีกครั้ง..

“มันเป็นความผิดพลาด ที่ไม่อาจให้อภัยได้”

จำไว้นะ วันหลังอย่าเป็นแบบนี้อีก

ขอให้โชคชะตามีจริง เราคงได้พบกันอีกนะ..

[อัพเดตเพิ่มเติม]

ลูกอมแกะแล้ว มีข้อความด้วย